عاشق

عاشق همیشه تنهاست

توفان‌ها
در رقصِ عظیمِ تو
به شکوهمندی
نی‌لبکی می‌نوازند،
و ترانه‌ی رگ‌هایت
آفتابِ همیشه را طالع می‌کند.


بگذار چنان از خواب برآیم
که کوچه‌های شهر
حضورِ مرا دریابند.


دستانت آشتی است
و دوستانی که یاری می‌دهند
تا دشمنی
از یاد
برده شود.
نوشته شده در شنبه هفتم بهمن 1391ساعت 11:50 توسط اميد| |

مایه اصل ونصب درگردش دوران زر است

دائمأخون میخوردتیغی كه صاحب جوهراست

دود اگربالا نشیندكسرشأن شعله نیست

جای چشم ابرو نگیردگرچه او بالاتر است

شصت وشاهد هر دو دعوای بزرگی میكنند

پس چراانگشت كوچك لایق انگشتراست

آهن وفولادازیك كوره میایندبرون

آن یكی شمشیرگردددیگری نعل خراست

گرببینی ناكسان بالانشینندصبركن

روی دریاكف نشیند قعردریاگوهراست.
نوشته شده در یکشنبه هشتم بهمن 1391ساعت 12:10 توسط اميد| |

مـُــمتنفـّرґ از انسآטּ هایـﮯ ڪﮧ בیوآر بـُلنـבَت را مـﮯبیننـב ،
ولـﮯ بـﮧ בُنبـآل هـَمآטּ  آجـُر لق בیوآرت هـَستنـב که :
تو را فرو بریزنـב
تا تو را انڪآر ڪُننـב
و از رویـَت رב شونـב...
نوشته شده در یکشنبه هشتم بهمن 1391ساعت 12:8 توسط اميد| |

خوش به حالشان !!
خوش به حال اونی که …
وقتی درآغوشت آرام گرفت به او میگویی :
قبل تر از تو ، هیچ کس نبود در افکارم . . .
نوشته شده در یکشنبه هشتم بهمن 1391ساعت 12:6 توسط اميد| |

دو پرنده‌ی بی‌طاقت در سینه‌ات آواز می‌خوانند.
تابستان از کدامین راه فرا خواهد رسید
تا عطش
آب‌ها را گواراتر کند؟


تا در آیینه پدیدار آیی
عمری دراز در آن نگریستم
من برکه‌ها و دریاها را گریستم
ای پری‌وارِ در قالبِ آدمی
که پیکرت جز در خُلواره‌ی ناراستی نمی‌سوزد! ــ
حضورت بهشتی‌ست
که گریزِ از جهنم را توجیه می‌کند،
دریایی که مرا در خود غرق می‌کند
تا از همه گناهان و دروغ
شسته شوم.


و سپیده‌دم با دست‌هایت بیدار می‌شود
نوشته شده در شنبه هفتم بهمن 1391ساعت 11:51 توسط اميد| |

و چشمانت رازِ آتش است.


و عشقت پیروزیِ آدمی‌ست

هنگامی که به جنگِ تقدیر می‌شتابد.


و آغوشت
اندک جایی برای زیستن
اندک جایی برای مردن
و گریزِ از شهر
که با هزار انگشت
به وقاحت
پاکیِ آسمان را متهم می‌کند.
نوشته شده در شنبه هفتم بهمن 1391ساعت 11:51 توسط اميد| |

تو!

شوخی زیبایی بودی که خداوند با من کرد!


زیـــــبا بود!


امّــــــــا!

 فقط یک شوخی بود!


و حالا!. . .   .



اما تو بی تقصیری !



خدای تو هم بی تقصیر است !



تمام این تنهایی


تاوان «جدّی گرفتن آن شوخی» است!

نوشته شده در دوشنبه دوم بهمن 1391ساعت 8:54 توسط اميد| |

همیشه در حالی که...

یه عالمه حرف بیخ گلوت چسبیده!

یه عالمه اشک توی چشماته!

یه عالمه حسرت توی دلت تلنبار شده...

باید بگی : خب... خدافظ ...!

نوشته شده در دوشنبه دوم بهمن 1391ساعت 8:40 توسط اميد| |

اینم ی شعر از دوستان نزدیکم سلمان:

مدیونم

میخونم از دل و جونم تا ابد عاشقت هستم
هر لحظه به تو مدیونم از بوی خاک تو مستم
مدیونم به خاک تو با اسمت آبرو دارم
من رو تو دلت جا کن هر لحظه آرزو دارم
هر لحظه شادیمو به اسم تو مدیونم
هرجا که برم بازم من عاشقت میمونم
هنوزم عاشقت هستم چه دلگیره دلم بی تو
توی هفت آسمون هیچکی نداره مهربونیتو
هنوزم عاشقت هستم واست میگذرم از جونم
واسه اینکه وجودم رو به دستای تو مدیونم

نوشته شده در دوشنبه دوم بهمن 1391ساعت 8:20 توسط اميد| |


آری بنـــویس از دوستــــــــــ داشتــن

                            از احســاسـی کـه نیمــه شبـــــــــــــــــــــــــــــــــ

تــو را بـه دشــــت فــرا مـی خـوانـــــد

بـا چشمـــانـی فـــــرتـوت

                         کـه ســــالهـاست

                                            نشــــانـی اش را گــــــــــــــم کــرده

و ســــــراغ او را

                      از مــاه و ستــــاره هـا مـی گیـــــــــــــــــــــــــــــــــــرد

آری بنـــویس از دوستــــــــــ داشتـــن

             از احســـاسـی کـه

                                سحــــرگـاهـان

                                           تــو را بـه دیــــــــــــدار او مـی بــرد

و شبـــانگـاهـان

                   تــو را خفتــه در آغــــــــــــــــــوش او جــای مـی دهــد

آری بنـــویس از دوستــــــــــ داشتـــن

          از چشمــــــانـی کـه

                                   هـــــر دم چشــم انتظــــــــــــــــار اوسـت

از قلبــــــی کـه

                  هــــــر دم یــــــــــــــاد اوسـت

آری بنـــویس از دوستــــــــــ داشتـــن

                                    و تمـــــــامـی احســـاس هـای نـــاب ت

از دلتنگــــــــی هـایـی کـه

                              خستــــــــــــه انـد

از فـاصلـــ ـ ــ ـــه هـایـی کـه

          خط فـاصلــ ـ ـ ـه هـایشـان را هـــر روز بیشتـــر احســاس مـی کنــی

از عشقــــــی کـه

                   سهمـش فـاصلـ ــــ ـ ـه و دلتنگــــی ست

از دلهــــره هـایـی کـه

                          لحظــه هـایـت را پــر از تشــــــــــــــــــــــــویش کـــرده

از لب هـایـی که

فقط بــــــــــــــوسـه های او را مـی خـواهــــــــــــــد

از کســی کـه

            بـه جــای تـــــــــــــــــــو

                       او را بــرای همیشــه هــا از آن خــــود مـی کنـــــــــــــــــد

و تنهــا یـادگـــــــار از او

                              در دفتـــــــــــــــــــــــر سپیــد احســاس ت

چیـــزی جـــــــز

                   ســـــرخـی یکــــــــ عشـــــق

نـارنجـــــی یکـــــــ دلتنگــــــــــــــــی

                      زردی یکـــــــ فـاصلــ ـ ـ ــ ــ ــــ ـه

سبـــــزی یکـــــ خـاطــــــره

                              و سیـاهـــــــی یکـــــ چشـم تـا ابـــــــــد در انتطـــــار

در روزهـا و شــب هـای

                 بــدون حضــــــــــــــــــــور او

                                                         نخـــواهـد بـــــــــــود

آری بنـــویس از دوستـــــــــ داشتـــن

                                             و بــدان انعکــــــــــــــــاس ایـن احســاس

تـا ابــــــــد

             در قلـــب عــاشـــقت شنیــده خـواهــــد شــد

حتــی اگــــر

                 بــرای تـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو نبـاشـد

نوشته شده در پنجشنبه بیست و دوم دی 1390ساعت 19:5 توسط اميد| |

Design By : Night Melody